|
مربع های سپید و سیاه مربع های سپید و سیاه و ندانستن های هفت حرفی پر از امید پر از انتظار پر از ترس پر از اضطراب ندانستن های هفت حرفی و دستهای تو که شاید روزی تمام سپیدها را سیاه کند یا تمام سیاهها را سپید آن وقت من بمانم و یک دانستن دوحرفی یا داشتن پنج حرفی . + نوشته شده توسط نسرین در سی ام اردیبهشت 1386 و ساعت
9:17 |
او هم عاقبت چون غبار می شود مثل عکس کهنه ای تار تار تار می شود چشمهای او هم عاقبت برای یک نفر دگر می گسار میشود او هم عاقبت برای یک نفر دگر یار می شود آه من هم عاقبت ... + نوشته شده توسط نسرین در بیست و سوم اردیبهشت 1386 و ساعت
8:59 |
می دانم قهوه ای که تو می نوشی با من و پیشانی و سرنوشتم هیچ نسبتی ندارد و قسمت من از تو تنها ٬ حسرت است و فالهای حافظی که جواب نمی دهند! با اینهمه هر روز قانون نسبیت انیشتن را مرور می کنم شاید ... + نوشته شده توسط نسرین در دوازدهم اردیبهشت 1386 و ساعت
9:11 |
پنجره های چوبی پنجره های چوبی و هیچ که دیده می شود از آنسوترها چه می شود کرد؟ نه تو می گویی و نه من می بینم که فردا در گلدان پشت پنجره گل به کدام رنگ خواهد رویید زرد یا آبی؟ چه می شود کرد؟ بگذاربگذرد شاید فردا که بشود دستهایم بدون پاشنه بلندی به باز کردن پنجره برسد شرط می بندم آبی باشد به رنگ خورشید! + نوشته شده توسط نسرین در هشتم اردیبهشت 1386 و ساعت
9:44 |
|
درباره وبلاگ
سرم سوخته
اما سرنوشتم هنوز سوختن است
|
