حکایت

 

نارنجی ترین برگ تقویم که بیفتد

بر سفره ی زمین کوه قند می سایند

و همه ی درختها با هم عروس می شوند

ماشین ها داغ از نوش ضدیخ

میهمان این ضیافت

بعد

دختران ترشیده ی لاستیکهای جلو

و پسران حسرت زده ی لاستیکهای عقب

به خود زنجیر می آویزند و کل زنان

به عروسی درختانی می روند که مرده اند.

همواره رفتن و

هیچ گاه نرسیدن هم حکایتی ست

که فقط لاستیکها آنرا درد می کشند

تا وقتی نمرده اند.

...

 

پنجره های رو به برج

آنقدر عذابمان داد که

برج هامان را بی پنجره ساختیم.

انتظار

 

مادر بزرگ راست می گفت :

" انتظار آبی ست "

هرچه باشد او

بیشتر از من

                بیکرانگی دریا را دیده بود

و پیشتر از من

                انتظار را فهمیده بود .

من

 

من یکسره شعرم

شعری که

تو تنها شاعر آنی.

مرد

 

غم بزرگ راندگی را

تنها با تو تقسیم توانم

که سیب هوس من

               لحظه های رویشت را فریفت.

خدا

قسم خورده بود

که مکر من بسیار شدید است اما

دوست داشتنم را آنچنان باور کردی که

بهشت را

بی هیچ بهانه ای گذاشتی و

                                       گذشتی.

بگذر

من ٬ تو را

به اوج قله های رفیع خدا شدن خواهم رسانید.

 

طرح

زبان مادری تمام چشم های جهان

یکی ست.

 

بی خوابی

نیستی

و تک چراغ روشن اتاق من

ــ تا طلوع صبح ــ

خواب کوچه را

             حرام می کند.