|
ده دقیقه که از تو گذشت
دری که بسته شد یادم آورد : نیامده ای و فرو افتادن اشکهای عطرآگین شده حریر آبی پیراهنم را بارانی کرد بعد وقتی دستمال کاغذی های رژلبی انتظار روی هم انباشته شد و باور نیامدنت دل آبی رخت آویز را گرفت سایه ی کسی که انگار به در بسته خورده باشد از خمیدگی کوچه عبور کرد و برای همیشه رفت ! و هنوز بعداز سالهای سال نمی دانم من زود بودم یا تو دیر ؟
+ نوشته شده توسط نسرین در بیست و هفتم تیر 1385 و ساعت
14:17 |
همیشه
حکم دل است حتی اگر هر چهار برگ پیش رویم سیاه باشد تا کسی جرأت نکند ٬ دل کسی را ببُرد تا شاه سیاهی نتواند ٬ دل کسی را ببَرد دل حکم همیشه است. + نوشته شده توسط نسرین در بیست و ششم تیر 1385 و ساعت
10:59 |
تقصیر
ـ نه ـ تقدیر من بود که فقط سه بخش تنهایی سهم من از تمام کلمه هایی باشد که با معلم کلاس اول بخششان کردیم.
+ نوشته شده توسط نسرین در نوزدهم تیر 1385 و ساعت
12:2 |
تو که آفتابی نمی شوی
حالا آفتاب از هر طرف که می خواهد به در آید٬ سنگینی سایه ات کمر انتظار مرا خم می کند و تو خم به ابرو نمی آوری . هرچند نمی دانم خوابهایت را با که شریک می شوی اما هنوز شریک تمام بی خوابی های من تویی.
+ نوشته شده توسط نسرین در هفدهم تیر 1385 و ساعت
7:51 |
چیزی بیشتر از یک خودکشی لازم است .
قاب لخت زندگیم را پایین کشیدن از دیوار چاره نمی کند ویرانی دیوار ٬ شاید.
+ نوشته شده توسط نسرین در هفتم تیر 1385 و ساعت
11:9 |
پرنده کوچک زندانی من !
می دانم این روزها شنبه ها با جمعه ها برایت فرقی نمی کند ٬ اما من همچنان می شمارم.
گفتند: " خورشید ٬ خورشید " و ما را در شمع پاره یی که به کف داشتند تردیدی نبود. رد نا محسوس ریشخندی به چهره کشیدیم در یکدگر خیره شدیم و کسی دم نزد که کسی دم نزد. این قطعه"گفتند : ...." ازخودم نیست ولی اینروزا عجیب این قطعه هر روز تو ذهنم تکرار می شه. + نوشته شده توسط نسرین در سوم تیر 1385 و ساعت
12:34 |
|
درباره وبلاگ
سرم سوخته
اما سرنوشتم هنوز سوختن است
|
