برای تو

• چقدر برای گفتن

                                          عاشقانه گفتن

            چقدر برای نوشتن

                                          صمیمانه نوشتن

            چقدر برای دوست داشتن

                                         عمیق دوست داشتن ٬

                                                      مرا لبریز کرده ای

• چقدر برای اینکه

                        اینهمه را بدانی

                                                     جای تو خالیست!!

 

 

 

 

ذکر

همیشه

            مهره ی شصت و هشتم ٬ منم

حالا از هر طرف که ذکر را آغاز کنی

                                                 فرقی نمی کند

مرا بی هیچ یادی کنار می گذاری

                                                       و می گذری

که دلم

              مثل تن نیمه ام

                                     می شکند.

 

جناق

همیشه

            یاد از من تورا فراموش می شود

حتی اگر

          تمام مرا ٬ از من گرفته  باشی

 هر بار

          سر بوی خاک آغشته به باران

                                                     شرط می بندی

         بعد ٬ جر می زنی و

                                  بی خیال می شوی و می خندی

اما مگر مرغ دل من

                                 چقدر جناق                                                  

                                                 برای شکستن دارد.

تنها تر از خدا

زعاشق ترین دختر این جهانی٬ در این خانه لیلاتری هست

ز مجنون سرگشته ٬ شیدا٬ در این خانه شیداتری هست

 

ز شیرین و فرهاد و کوهی که کنده ست و خسرو

در این خانه از عشق ٬ رسواتری هست

 

اگر ادم از اولین عشق شاد اشت

ز حوای او هم ٬ در این خانه حواتری هست

 

به وامق بگو در غمش اندکی صبر٬ زیرا

ز دٌر گرانش٬ در این خانه٬ عذراتری هست

 

اگر یوسف مصرچشم از همه بست٬ دانست

در این خانه روزی زلیخاتری هست

 

خدا گرچه تنها و یکتاست٬اما

از اوهم در این خانه تنها تری هست

مهره ی مار

مهره ی مار

             خوبیست ٬ که تو داری.

عجیب نیست

      که دل نا آرام ما

                                که نه خام ناز چشمهای کسی می شد

                                     نه رام نیاز دستهای کسی

به سادگی کلام سلام

                            به نام تو شد

و لحظه لحظه ی تمام شعر های من

                        لبریز از تمام تو شد.  

 

پرنده

پرنده ای که پرواز در قفس را

                                            آرزو داشت

تجربه کرد :

                       خواستن ٬ توانستن نیست

حتی اگر

     قصه ی طوطی و بازرگان را

      - هزار بار -

با مولانا خوانده باشی!

                

واگویه

خار هم  بدون نور می میرد

دستهای گشاده ات را

                                ازشانه های من دریغ می کنی که :

                                                                                        زبرند وسخت

حالا من هر چقدر تاریک و بی روزن

                                    هرچقدر نامرد    نه   نازن

دلیل می شود

   اینگونه فراموشم کنی تا

                           در حسرتت بمیرم.

چشمهایت را بر تمام بدیهایم آنگونه می بندی که من

             در خیال خواب بودنت- نه - در خیال خوب بودنت

                         عصیان می کنم

بعد تا چشم باز می کنم

        روی از من بر می گردانی که :

                                                               دیگر دوستت ندارم !...

مگر می توانی ؟

مگر می توانی ؟

کاش لااقل از میان اینهمه دل که به نگاهی برده ای

دل مرا باز می گرداندی

     که اینگونه در اتش قهر کردنت نسوزم

خار هم بدون نور می میرد.

کال

و می روند که نرسند

                 میوه های کال رویای من

افسوس ، نمی دانند

   معنای رفتن

                    رسیدن است .

انتظار

سه

    نی هم به گُل نشست و گذشت

    دیگر کدام بهانه انتظار را؟

    در نیاز پینه بسته ی کدام قنوت گذشته ، قضا کنم

     تمنای بودن کسی را

             که دیگر هیچ جاده ای آمدنش را

                                               حکایت نمی کند

دو

   باید بیاید ، اما

   چوب خط های بی شمار انتظار را

       شاید

             پیشانی بلندتری باید

یک

   فردا

   باران می آید

  هرچند دست ما

               به دامن دریا نمی رسد.

 

   

تا گفته باشم...

سپید بود دفتر و

 قلم برای راه رفتنی دوباره روی ان پر از امید بود

               ولی چه سود

دست ناتوان دختری ، به روی ان نشسته بود...