از کدام ریشه آب می خورد

این ستاک نورسته بر شاخسار تنم

که اینچنین بالندگیش را آفتاب هم انتظار می کشد.

حتی اگر یکبار

 

به مرارتش می ارزد

این نه ماه پیله بستن٬

اگر

پروانه ای که می پرورم

      روزی پرواز را تجربه کند.

 

 

 

دورترها

 

از بهار

شکوفه هایی میماند که میوه خواهند شد

از من

گیسوانی که سرانگشتان تو را لمس کرده اند.

 

 

پ.ن: الیاس علوی عزیز این را پیشتر طور دیگری نوشته بود.

طرح

یوسف را برادرها به چاه انداختند و من
بی برادر ، به چال گونه های تو
او عزیز مصر شد و من
عزیز تو

یک عاشقانه آرام

طرح

 

برای سیر شدن

اینهمه سوگند می خوری؟

بازی یا دعوت

 

به دعوت بهناز نازم:

(و البته نه کاملا آنگونه که او خواسته آنگونه که خود نوشته بودم)

 

"و عجّل" می گویم و

                            می ترسم که بیایی

می ترسم بیایی و دروغ را در چشمانم ببینی

                                                     که دیگر هیچ چیز را انتظار نمی کشند. 

 

"و عجّل" می گویم و

                            می ترسم که بیایی

می ترسم بیایی و در قنوت دستهایم

                             تنها فراز خودخواهیم را ببینی.

 

"و عجّل" می گویم و

                            می ترسم که بیایی

می ترسم بیایی و در این صفوف برگرد گویان

                          کسی را نیابی که فکر تن نباشد.

 

"و عجّل" می گویم و

                            می خواهم که بیایی

بیایی و سلطنت تن را بر من پایان بخشی.

 

طرح

 

لب بر لبه اش می گذارد  و

عمیق فرو می کشد

                          اندوهش را

بیچاره من

که از سیگار کمترم.

بی من...

 

به سر شده

که میسر شده بنویسی:

"بی تو به سر نمی شود "

 

 

یک عاشقانه آرام

این روزها

 

این روزها

شادم

.

.

.

فقط همین